Enjoyable by ME!!!

                ความรัก มีรูปแบบอยู่หลากหลาย ไม่มีกำหนดอะไรตายตัว คนแต่ละคนย่อมมีความรักที่แตกต่างกัน ถึงแม้ จะอยู่ในสถานที่เดียวๆกัน เวลาใกล้ๆกัน หรือแม้แต่สถานการณ์เดิมๆ ความรัก ก็ยังเกิดขึ้นไม่พร้อมกันด้วยซ้ำ

มันจึงไม่แปลกเลย ถ้าคนสี่คน สี่นิสัย สี่ความคิด แต่ดันอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน จะมีความรักที่แตกต่างกันออกไป............

.

<<[[Fourth Man ~ One Family]]>>

..

.

[INTRO]

"อ๊ากกกกก พี่ชางมินอย่าทำอะไรผมนะ"

                เสียงโหวกเหวกโวยวายของเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาดังขึ้นภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายเสื้อสีขาวหลุดลุ่ยออกจากกางเกงแสลคสีดำ กลุ่มผมสีเข้มยุ่งเหยิงไปหมดเพราะแรงกระทำจากบุคคลอันตรายอันดับสามของบ้าน

                คิม จงฮยอน วิ่งเข้าห้องโน้นออกห้องนี้ไปทั่วจนจะครบทุกห้องอยู่แล้ว ทั้งๆที่เขาเหนื่อยซะจนแทบจะล้มลงไปคลานกับพื้น แต่ลูกพี่ลูกน้องตัวดีของเขากลับยังไม่มีเหงื่อออกมาให้เห็นซักเม็ด

...............นอกจากจะบ้าแล้วยังถึกอีกนะชิม ชางมิน!................

"จะไปไหนไอ้เด็กเวร มานี่เลย!!!"

                ร่างสูงวิ่งไล่ตามคนเตี้ยกว่าไปอย่างเคียดแค้น หลังจากที่เขาไปเรียนมาทั้งวัน พบเจอกับร่างของครูใหญ่(ศพ)มากมาย กลับบ้านมาหมายจะกินชูว์ครีมแสนอร่อยที่พี่จุนซูทำไว้ซะหน่อย แต่ไอ้เตี้ยตรงหน้านี่ดันมาทำท่าดี้ด้าบอกหน้าตายว่าตัวเองเขมือบไปหมดแล้ว

..............มันน่านักมั้ยหล่ะ!!!............

"วันหลังก็ให้พี่จุนซูทำให้ใหม่ก็ได้นี่นา -3-"

"ก็ฉันจะกินวันนี้นี่!!!"

"TTOTT โหย ไร้เหตุผลที่สุดเลยยยย"

                เจ้าน้องเล็กเบะปากออกพร้อมกับบีบน้ำตาหวังจะให้พี่เห็นใจ แต่ไอ้หน้าหล่อๆนี่ทำยังไงก็ไม่น่ารัก

ยิ่งทำแบบนี้รังแต่จะทำให้อีกคนยิ่งหมั่นไส้ ชางมินกระโดดเข้าเฮดล็อกจงฮยอนด้วยความรักอย่างยิ่ง ก่อนที่จะจับทุ่มลงบนโซฟาอย่างแรง

"แอ๊ก"ร้องออกมาเพราะความจุก ขณะที่อีกคนก็ย่างสุขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"....จ.....จะทำอะไรหน่ะ.....เฮ้ย ไม่เล่นนะพี่"คนเตี้ยกว่าถอยกรู เมื่อเห็นว่าชางมินแสยะยิ้มปีศาจออกมา

...................จะไม่ให้คิม จงฮยอนคนนี้กลัวได้ไง.....................

..................ในเมื่อพี่ชายของเขาถือปากกาเมจิคหลากสีเดินตรงเข้ามาอย่างนั้น!!!!!!...................

"หึหึหึ วันนี้แกได้หล่อมากกว่าเดิมแน่น้องรัก ^_,^"

"TT[]TT อย่าน๊า.........ปล่อยผมไป!!!!"

"หือ เสียงอะไรหน่ะ"

                ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เดินเข้ามาภายในบ้าน เท่าที่จำได้เสียงโวยวายแหลมปี๊ดแบบนี้คงไม่พ้นเป็นเสียงของน้องชายเขาแน่ๆ เพียงแต่วันนี้มันโวยวายด้วยเรื่องอะไรเท่านั้นเอง

"สงสัยเจ้าจงทะเลาะกับมินมินมั้งฮะพี่แจ"ร่างเล็กที่เดินเข้ามาพร้อมกันเมื่อกี้เอ่ยขึ้น คิม จุนซูส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงละเหี่ยใจกับความเป็นเด็กของคนทั้งคู่ ชางมินนี่ก็ขี้แกล้งที่หนึ่งหล่ะ ส่วนอีกคนก็วิ่งวุ่นวายไปทั่ว จะไม่ให้ตีกันทุกวันได้ไง

"พี่ว่าจุนซูเอาขนมไปล่อมินมินออกมาก่อนที่เจ้าจงมันจะเละคามือดีกว่านะ"พี่คนโตของบ้านพยักเพยิดให้น้องชายไปจัดการ ส่วนตัวเองก็เดินเลี้ยวซ้ายเข้าห้องครัวไปเตรียมทำกับข้าวมื้อเย็น

                ภายในบ้านหลังมโหฬารของตระกูลคิม อันเป็นที่อยู่ของคนสี่คน ได้แก่คิม แจจุง พี่ชายคนโต ผู้มีใบหน้าสวยหวานราวกับนางฟ้า น้องชายคนรอง คิม จุนซู ผู้น่ารัก คิม จงฮยอน เจ้าตัวเล็กของบ้าน ที่ความหล่อไม่ได้ส่งผลต่อส่วนสูง และคนสุดท้าย ชิม ชางมิน ผู้ที่ส่วนสูงไม่ได้ส่งผลต่อความหล่อ

(เฮ้ย หลอกด่ากันหรือเปล่าวะ!!! : ชางมิน)

"มินมิน จงจง พี่กลับมาแล้ว"จุนซูเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นพร้อมกับเรียกน้องชายเสียงอ่อนเสียงหวาน ในมือก็ถือถุงขนมเค้กเข้ามาล่อ ก่อนจะสังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่างบนโซฟา

".....ฮะ...ฮ่าๆ พี่ชางมินอย่าเล่นอย่างนี้ดิมันจั๊กกะจี๋รู้เปล่า ฮ่าๆ...."จงฮยอนดิ้นเป็นคนบ้าอยู่ใต้ร่างของชางมิน คนตัวใหญ่กว่ากำลังละเลงปากกาเมจิกลงบนใบหน้าของอีกคนอย่างสนุกสนาน ไม่ได้หันมาสนใจร่างเล็กของพี่ชายที่เพิ่งเดินเข้ามา

..............พวกมันลืมไปแล้วใช่มั้ยว่าอีกปีสองปีก็จะยี่สิบกันแล้ว เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้............

" ว้า ไม่กินเค้กกันเหรอเนี่ย แย่จังเลย .....พี่กินเองก็ได้ ฮิย่ะฮ่ะฮ่า"

"กินสิ!!!/กินๆๆ"ผละออกจากกันอย่างฉับไว ก่อนที่จะแข่งกันวิ่งไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร หยิบจานช้อนส้อมเรียบร้อย แถมยังรู้หน้าที่เตรียมให้พี่สองคนที่เหลืออีกต่างหาก

                จุนซูส่ายหน้าเป็นรอบที่สองของวัน ตัวก็ใหญ่แต่ทำไมสมองมันไม่รู้จักโตซักทีก็ไม่รู้ ผิดกับเขาที่ตัวไม่ยอมโตขึ้นซักที เฮ้อ........แย่จังๆ..............ถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหาร แกะถุงพลาสติกและห่อขนมทิ้งไป ก่อนที่จะจัดขนมเค้กใส่จาน

"ว้าว น่ากินจังเลยพี่จุนซู กินหล่ะนะ"จงฮยอนทำท่าจะจิ้มเค้ก แต่กลับถูกมารผจญอย่างชางมินตัดหน้าลงมือไปซะก่อน

"อาอ่อยอังเอย ^0^"เค้กช็อคโกแล๊ตเนื้อนุ่มถูกส่งเข้าปากของร่างสูง รสชาติของความหวานปนขมแผ่ซ่านกระจายไปทั่วทั้งปาก ความหอมอร่อยของขนมปังสดใหม่ มีแต่พี่ชายตัวเล็กของเขาเพียงคนเดียวที่ทำมันได้ดีขนาดนี้

                จงฮยอนเบะปากด้วยความไม่พอใจที่เขาไม่ได้เปิดซิง(?)เค้กคนแรก เจ้าคนตัวเตี้ยเลยหันไปเล่นงานเค้กวนิลาแทน ครีมสีขาวที่ถูกทำให้เป็นรูปดอกกุหลาบดอกเล็กๆหลายสิบดอกทำเอาน้องเล็กน้ำลายไหล และก่อนที่ชางมินจะได้สนใจ เค้กสีขาวสวยกว่าค่อนก้อนก็ลงไปอยู่ในกระเพาะของจงฮยอนเรียบร้อยแล้ว

"เฮ้ย ไอ้จง เหลือไว้ให้ฉันบ้างดิ"ร่างสูงใช้ศอกกระทุ้งสีข้างร่างโปร่งเบาๆ

"เรื่อง! ผมจะกินของผม พี่ก็กินของพี่ไปดิ"

"= = ฉันเป็นพี่แกนะเว้ย ของแค่นี้ทำหวงเหรอ"

"ก็แค่พี่ไม่แท้......หรือพี่มุดอยู่ในมดลูกแม่ผมแล้วคลานออกมาก่อนผมอ่ะ"

"ถึงไม่ได้เกิดจากแม่แกแต่ฉันก็มีเชื้อสายนะเว้ย ไม่เชื่อแกลองเจาะเลือดของฉันไปส่องดูดีเอ็นเอแล้วจะพบว่าคู่ยีนส์โลกัสที่สิบสองที่อยู่บนแอลลีนในโครโมโซมคู่ที่สิบห้ามันตรงกับของแม่แกเป๊ะเลย"

" - - " ผมคงหาเจอหรอกไอ้ของที่พี่ว่าหน่ะ"คนเป็นน้องเริ่มทำหน้ายุ่งเมื่อเห็นว่าพี่ชายของเขากำลังวกเข้าเรื่องที่มันเป็นปรปักษ์กับเกรดสมัยมัธยม

"หยุดเถียงกันได้แล้วนะทั้งสองคน ชางมินก็อย่าไปดุน้อง"คราวนี้เป็นทีของร่างสูงที่เบะบางลงบ้าง ผิดกับอีกคนที่ยิ้มทำหน้าหล่อขึ้นมาทันที

"จงฮยอนก็แบ่งพี่เขากินบ้าง ขนมมีอีกเยอะน่า"

"โห่ พี่แจก็รู้นี่ครับว่าพี่ชางมินเขากินเยอะขนาดไหน กินทีหยั่งกับหลุมดำดูด"

"ไอ้จง.....แกตายซะเถอะ!!!!"

                      แล้วเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นอีกครั้งในบ้านตรงกูลคิม แน่นอนมีหนึ่งชิมอยู่ในนั้น ก็อย่างที่เกริ่นกันมาแล้วนั่นแหละ แต่ละคนก็มีความคิดที่แตกต่างกันไป แล้วความรักมันจะเหมือนกันได้ไงหล่ะ

"เอาเค้กของผมมานี่นะ!!!"

เอาเถอะ......เรามาติดตามความรักของพวกเขาต่อไปดีกว่า

"อ๊า....หมดแล้วได้ไง!"

......จะรอดมั้ยนี่ชีวิต - -"

++++++++++++++++++++++++++++++++

ป.ล. เอ่อ หาสาระได้ที่ไหนวะ